بسم الله الرحمن الرحیم

شاید رسالت نام کفُّ العباس نویسنده را بر آن دارد که فقط از ابالفضل علیه السلام بنویسد ولی نه...

راستش را بخواهید این بار بحث شبیه بودن را مورد صحبت قرار خواهیم داد و اینکه سود دارد یا ضرر؟

و به صورت خاص تر می خواهم بگویم این شبیه سازی در بین مذهبیون شده آفت و آن هم آفتی کشنده!

بچه های هیئتی ریش می گذارند و تسبیح دست می گیرند و شلوار خاکی هم که می پوشند و انگشتر هم دارند خوب این بسیار عالی است و نیکو که ظاهر انسان مورد تایید مذهب و منش و مشی او باشد نه اینکه حرفی بزند و کاری دیگر کند برای مثال روزی امیر المونین و سلمان به سمتی می رفتند و لی بعد از آن دو فقط یک جای پا مشهود بود چرا؟ چون سلمان پایش را جای پای علی علیه السلام می گذاشت.

مشکل از همین جا شروع می شود: شباهت و شبیه شدن در کل دو نوع است که در ابتدا باید به این نکته توجه بشود که هر کسی وقتی خودش را به کسی شبیه می سازد در اصل حمایت خود را از آن فرد و عقیده و آداب نشان می دهد و به نوعی تبدیل به نمادی می شود از یک گرایش حال اعتقادی دینی سیاسی و الی آخر. اما آسیب ها؟؟؟ :

۱- شبیه شدن از اول به آخر : در این راه فرد کم کم با یک ایده ئولوژی و نظر و عقیده و روش آشنا می شود و هنگامی که اصول را پذیرفت و به آن پایبند شد و صحت آن راه بر وی آشکار و تثبیت شد ، رفتار گفتار و منشش را طوری ترتیب می دهد که مورد تأیید آن راه باشد یعنی اینگونه نیست که فقط کلمات یا لباس ها یا رفتارهایی آن گونه داشته باشد بلکه آن تفکر وارد جان فرد می شود و تحول از جان به تن رسوخ می باید و دور کامل می شود یعنی از اول به آخر و از خواص این نوع شبیه شدن ثبات قدم در عقیده است و پایبند بودن به اصول و داشتن معیار در تشخیص ، حال اگر شیبه شدن به حق باشد موجب سعادت می شود و اگر به سوی باطل باشد موجب خسران.

۲-  شبیه شدن از آخر به اول : دراین روش فرد درون مایه تقلید را دارد ولی قوه فهم و قدرت تشخیص و تعقل را یا ندارد یا مورد استفاده قرار نداده است و فقط با حسّیات زندگی می کند یعنی ممکن از گویش یک فیلم کمدی الگو بگیرد یا از پوششی خوشش بیاید و یا رفتاری خاص داشته باشد و لی ادعای یک عقیده را هم با خود به یدک بکشد یعنی چه؟ یعنی ادراکش هنوز منشی را برای زندگی تثبیت نکرده است تا همه زندگی خود را بر طبق آن تنظیم کند و معیار به دست داشته باشد ؛ انگشتر دست می کند ولی بد کردار است ریش می گذارد ولی بد فکر است لباس خاکی می پوشد ولی مست عجب و کبر و غرور شده این یعنی شباهت از آخر به اول یعنی فرد مبانی فکری یک مکتب را هنوز نشناخته ولی از یک سری جذابیت های آن مکتب می خواهد بهره مند بشود و در این هنگام فاجعه آن بز گر که کل گله را گر کرده رخ خواهد داد ودید گاه همه نسبت به آن مکتب و تفکر برخواهد گشت چرا که این فرد در ظاهر نمادی از آن فکر می باشد ولی در عمل نفی آن تفکر کرده و آن را بد نام می کند و اکثریتی بزرگ را از آن تفکر منصرف می سازد ؛ نا گفته نماند خیلی کم می شود که کسی از برون سازی به درون برسد چرا که چاشنی اصلی تحول تغییر درونی است.

دوستان بیایید از درون به بیرون برسیم نه از بیرون که اگر نشود سخت است.

خدایا راه هدایت را بر روی مشتاقانت بگشای

و از گوارای روشنی سیراب فرما.